سال بلوا

رمان «سال بلوا» روایتی تلخ، شاعرانه و مبتنی بر جریان سیال ذهن از زندگی زنی به نام «نوش‌آفرین» (نوشا) است که در بستر آشوب‌های اجتماعی و قحطی شهر سنگسر در سال‌های جنگ جهانی دوم می‌گذرد.

نوشا دختر سرهنگ نیلوفری است؛ مردی جاه‌طلب که سودای رسیدن به وزارت را دارد و خانواده‌اش را به شهری کویری و دورافتاده کشانده است. نوش‌آفرین در جوانی دلباختهٔ کوزه‌گری هنرمند، فقیر و آزاده به نام «حسینا» می‌شود، اما این عشق پاک و آتشین قربانی مناسبات طبقاتی و طمع خانواده می‌گردد. او برخلاف میل باطنی‌اش به عقد «دکتر معصوم» درمی‌آید؛ مردی به ظاهر متشخص اما در باطن سنتی، بدبین و به شدت سادیسمی و مستبد. با شروع آشوب‌ها و سرکوب شورش‌های محلی، نوشا زیر بار خشونت خانگی، تهمت و جنون شوهرش خرد می‌شود. داستان در مرز میان واقعیت، خاطره و هذیان‌های ذهنی نوشا در واپسین لحظات زندگی‌اش حرکت می‌کند و تصویری تکان‌دهنده از تباهی عشق، انزوای زنانه و ساختار بی‌رحم جامعهٔ مردسالار ترسیم می‌نماید.

عباس معروفی (۱۳۳۶–۱۴۰۱) رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و روزنامه‌نگار برجستهٔ معاصر ایرانی بود. او با نگارش شاهکار ماندگار خود، رمان «سمفونی مردگان»، و همچنین آثاری چون «سال بلوا» و «پیکر فرهاد»، سبکی مدرن در روایت، جریان سیال ذهن و واکاوی روان‌شناختی سنت و جامعهٔ ایرانی خلق کرد. معروفی علاوه بر نویسندگی، مدیر مسئول مجلهٔ ادبی توقیف‌شدهٔ «گردون» و بنیان‌گذار جایزهٔ ادبی قلم زرین گردون بود؛ او پس از سال‌ها زندگی و فعالیت فرهنگی در تبعید (آلمان)، در ۶۵ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.