مطالعاتی درباب هیستری

مطالعاتی در باب هیستری کتابی است که در سال 1895 توسط زیگموند فروید ، بنیانگذار روانکاوی و پزشک یوزف بروئر نوشته شده است. این کتاب از مقالات مقدماتی بهم پیوسته (چاپ مجدد از 1893) تشکیل شده است. در این کتاب پنج مطالعه ی مجزا درباره ی"هیستریک" وجود دارد.- مورد مشهور آنای دکتر بروئر ( بیمار بروئر که نام واقعی او Bertha Pappenheim بود) ، رشد روانکاوی ، و چهار مورد دیگر از مقاله ها که توسط فروید نوشته شده است. از جمله ارزیابی وی از امی فون ام یکی از بیماران فروید. مطالعاتی در باب هیستری با یک مقاله نظری توسط بروئر و یک مقاله عملی تر در مورد روان درمانی هیستری که توسط فروید نوشته شده است پایان می یابد.
فروید سیمپتوم (نشانه های بیماری) را تقریبا به صورت زمین شناسی طبقه بندی می کند. بیرونی ترین اقشار به راحتی به یاد می آورده می شوند و پذیرفته می شوند ، در حالی که هرچه عمیق تر شود ، تشخیص خاطره هایی که در حال یادآوری هستند ، دشوارتر می شود.
هیستری - عذاب بدن توسط ذهن آزار دهنده - از همه گیرترین اختلالات انسانی است. با این حال ، در عین حال ، گریزان ترین آنهاست است. تشخیص فروید مبنی بر اینکه هیستری ناشی از آسیب در گذشته ی بیمار است ، طرز تفکر در مورد جنسیت را تغییر داد. مطالعات در باب هیستری یکی از بنیانی ترین متن های روانکاوی است که باعث تحقق درک ما در مورد عشق ، میل و روان انسان می شود. این تاریخچه ها با توجه به علاقه ی وافر انسان ها به بینش علمی، آثار قابل توجه در ادبیات نیز به شمار می آیند.

زیگموند فروید، زاده ی 6 می 1856 و درگذشته ی 23 سپتامبر 1939، متخصص مغز و اعصاب اتریشی و خالق روانکاوی بود. فروید در خانواده ای یهودی در شهر فرایبرگ واقع در امپراتوری اتریش چشم به جهان گشود. او در سال 1881 موفق به اخذ مدرک پزشکی از دانشگاه وین شد و در سال 1902 به درجه ی استادی رسید. پس از فارغ التحصیلی، فروید در بیمارستان عمومی وین مشغول به کار شد و در درمان هیستری به وسیله ی یادآوری تجارب دردناک گذشته از طریق هیپنوتیزم، با دکتر جوزف بروئر همکاری داشت. او در سال 1885 با مارتا برنیز ازدواج کرد و از او صاحب شش فرزند شد.فروید در شهر وین، زندگی و کار می کرد و کار بالینی خود را در این شهر در سال 1886 آغاز کرد. او در سال 1938 به منظور فرار از چنگ نازی ها، اتریش را ترک گفت و در سال 1939 در بریتانیا از دنیا رفت.زیگموند فروید با ابداع روشی کاملا جدید در فهم شخصیت انسان، جزو تأثیرگذارترین و جنجال برانگیزترین شخصیت های قرن بیستم میلادی به حساب می آید.

یوزف بروئر پزشک و فیزیولوژیست اتریشی (۱۸۴۲–۱۹۲۵) بود که در وین زندگی می‌کرد. او به‌عنوان یکی از پیشگامان پژوهش در زمینه‌ی روان‌کاوی شناخته می‌شود و معلم و مرشد زیگموند فروید بود. بروئر در کنار فرانتس برنتانو به مطالعه‌ی دستگاه تنفسی و گیرنده‌های تعادل در گوش داخلی پرداخت و پژوهش‌های مهمی درباره‌ی مکانیسم تنفس انجام داد. شهرت اصلی او در روان‌شناسی از همکاری با فروید در درمان «آنا اُ» (بِرتا پاپنهایم) نشئت می‌گیرد؛ بیماری که روش «گفت‌درمانی» یا کاتارسیس را معرفی کرد. نتایج این همکاری در کتاب «مطالعاتی درباره‌ی هیستری» (۱۸۹۵) منتشر شد که سنگ‌بنای روان‌کاوی بود. اما بروئر به‌دلیل اختلاف نظر درباره‌ی نقش جنسیت در هیستری از فروید فاصله گرفت و راه خودش را رفت. او به‌عنوان استاد دانشگاه وین و پژوهشگری محترم، سال‌ها به طبابت و آموزش ادامه داد. بروئر در سال ۱۹۲۵ در وین درگذشت و میراثش به‌عنوان پلی میان علم فیزیولوژی و روان‌شناسی ماندگار شد.