20 غزل حافظ

از زندگی حافظ گفتن سخت است؛ بسیار سخت تر از سخن گفتن از شعرهای او، زیرا یکی از شگفتی های تاریخ اینکه زندگی بزرگانی چون حافظ در پرده ابهام باقی مانده است. اما از حافظ با خود حافظ سخن گفتن، از هرکاری سخت تر است. آن هم او که پیداست از داشتن شناسنامه خوشش نمی آمده است، وگرنه چه بسیار از شاعران که زندگی نامه خود را در نوشته ها و شعرهایشان گنجانده اند...

واجه شمس‌ُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی (زادهٔ ۷۲۷ هجری قمری – درگذشتهٔ ۷۹۲ هجری قمری در شیراز)، نامدار به لِسان‌ُالْغِیْب، تَرجُمانُ الْاَسرار، لِسان‌ُالْعُرَفا و ناظِم‌ُالاُولیاء، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به غزلیات شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. او از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او به گونه‌ای به محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگ‌داشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. مطابق تقویم رسمی ایران این روز روز بزرگداشت حافظ نامیده شده‌است.